De personen die verantwoordelijk zijn voor de conversaties in de serie, zijn geniaal. De gesprekken zijn vlot en hebben een soort van eigen metataal. Daar verdienen de schrijvers een hoop krediet mee. Wat mij betreft is het zelfs de reden dat ik onvergeeflijke dingen door de vingers zie. Zo ergert het me elke keer weer dat de hoofdpersonen – en dan vooral de dames – perfect haar hebben. Ze huppelen door de gangen van het ziekenhuis met coupes die niet misstaan zouden in een reclame voor L’oréal of Andrélon. Wie ooit in een ziekenhuis geweest is, weet dat al het medische personeel – met haar dat lang genoeg is voor een staart – dat ook in een staart heeft.

Dan was er nog de werkelijk tenenkrommende aflevering ‘Song Beneath The Song’. Daarin belandde twee hoofdpersonages in het ziekenhuis na een auto-ongeluk. Volgens mij was één van de twee zelfs zwanger. Genoeg voer voor ziekenhuisdrama, zou je denken. Nou, als je er een musical van maakt niet. Echt niet, zelfs. Wie bedenkt dat dokters halverwege een operatie opeens beginnen te zingen? Het helpt ook niet dat deze aflevering grotendeels draaide om het lot van één van de minst sympathieke personages. Het klinkt wat bot, maar als ze tv-dood was geweest had ik er geen traan om gelaten.

Dat dezelfde mevrouw dit seizoen alweer rondloopt alsof het nooit is gebeurd, kan de schrijvers ook nog wel vergeven. Wat ik echter niet door de vingers kan zien, is de verschrikkelijk plot twist in aflevering 23. Nadat er heel zoetsappig een eind werd gebreid aan zo een beetje alle lopende verhaallijnen, bedachten de scriptschrijvers zich plots dat ze NOG een aflevering moesten maken. Dus op het eind van aflevering 23 valt het vliegtuig – met zo’n beetje alle hoofdpersonen – uit de lucht. Hoe ondoordacht en vooral: hoe niet-creatief! Hadden we niet een seizoen of twee geleden die schutter in het ziekenhuis gehad? Je weet wel, die schutter die alle saaie personages tv-doodschoot. Het zal er ongetwijfeld op uitdraaien dat één van de hoofdpersonages sterft en alles bij het oude blijft. Natuurlijk is de ‘aftermath’ van het ongeluk dan weer voer voor de eerste twaalf afleveringen van seizoen negen.

De enige reden dat ik er vanavond toch voor ga zitten, is dat ik hoop dat het personage van de rete-irritante Kim Raver het niet overleeft. Dat ze niet in het vliegtuig zat, maakt me niets uit!

Toch kan het altijd erger. Een paar jaar terug zat ik iedere werkdag in de tram met twee jongens die dachten dat ze rappers waren. Terwijl de één beats afspeelde op zijn telefoon, rijmde de ander er wat woordjes overheen. Ik zeg expres ‘rijmen’ want enig gevoel voor ritme had hij niet. Voor taal ook niet trouwens. Het volgende de rijmpje zal voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staan:

N*ggas zien me gaan als een banaan. Ze zouden in mijn schoenen willen staan, maar dat kunnen ze niet aan

Briljant! Ik overweeg overigens om voortaan ook gewoon zonder oortelefoontjes naar mijn muziek te luisteren. Gewoon om het niveau qua muziek wat op te krikken. Waar zal ik mijn medereizigers op trakteren? Een gevoelig liedje van Daughter achterin bij tram 16? Of toch Euphoria van Loreen, de toekomstige winnares van Eurovision?

Over Eurovision heb ik trouwens binnenkort meer te melden. Het niveau is dramatisch. Stay tuned!

Ik wilde bovenstaande akoestische sessie graag met je delen omdat ‘ie bij mij dwars door mijn ziel snijdt. Het is allemaal een beetje klungelig en onwennig, maar de stem van Elena maakt alles goed. Zou ze weten hoe fantastisch ze is? In die openingswoorden zie ik een ietwat verlegen meisje met een vreemd kapsel. Ze durft niet eens recht in de camera te kijken! Als ze het wél doet lacht ze wat ongemakkelijk en beëindigt ze haar woorden vrij abrupt.

Luister hier naar de studioversie en vertel me daarna welke van de twee mooier is!

Ik weet niet waarom ik Tinchy Stryder zo tof vind, maar hij heeft wat mij betreft nog geen slechte single uitgebracht. Objectief bekeken is het een ietwat mager jongen met een voorliefde voor zonnebrillen en een spraakgebrek. Toch knap dat je dan rapper kunt worden.

Mijn liefde voor Pixie Lott is een stuk makkelijker te verklaren. Ook Pixie heeft eigenlijk nog geen stap fout gezet, al is de clip voor Kiss The Stars dubieus te noemen. Dubieuzer nog dan de teksten en dat is knap in een liedje waarvan het refrein de legendarische woorden ‘put your plug in the socket, give me all your power’ bevat.

Het valt me op dat elke rapper in zijn carrière een kijk-eens-van-hoe-ver-ik-wel-niet-ben-gekomen-liedje met bijbehorende clip opneemt. Een beetje zoals elke eerste single van een talentenjachtwinnaar ook gaat over hoe ze hier altijd van gedroomd hebben en dat de ‘journey’ naar dit moment lang en zwaar was. Niet dat daar mis mee is, hoor. Sterker nog, ik vind het geweldig. Ik zit elke keer weer op de bank met een goed gevoel. Zo van ‘jongen toch, wat heb je dat toch goed gedaan’.

Nicki Minaj bewijst trouwens dat je bij dit soort liedjes niet om de hete brij hoeft heen te draaien. Dit is een willekeurige regel uit I’m The Best:

I’m the best, best, best, best. I’m the best, best, best, best. I’m the best

“In het echt lijkt ‘ie heel anders dan in de tv!”

Dat is Missy Higgins, voor het geval je haar niet herkent. Bovenstaand filmpje is een inzending voor Butterfly Bouchers ’20 seconds of pure dance challenge’. Helaas is het liedje niet zo heel leuk. Helemaal niet, eigenlijk. Uiteindelijk moeten er genoeg inzendingen komen om een tweede clip mee te kunnen maken.

Meer inzending zie je hier.

Het is echt ongelooflijk hoeveel mensen zich last minute voor een tram gooien en er op vertrouwen dat de bestuurder op tijd op de rem trapt. Hebben ze niet door dat je een botsing met zo’n ding echt niet overleeft? Het is niet alsof de voorkant van een tram gemaakt is van hetzelfde materiaal als een botsauto. Toch telde ik laatst in één ritje met tram 16 naar CS maar liefst drie fietsers en voetganger die aan de dood wisten te ontsnappen. Er was ook nog een auto die doodleuk op de tramrails bleef staan. Dat was reden voor de trambestuurder om eens flink aan zijn bel te hangen.

Waarom doen ze dat eigenlijk, dat bellen? Ik snap wel dat het leuk is om een collega te zien passeren, maar je kunt ook gewoon zwaaien. Wat dat betreft lossen buschauffeurs dat een stuk beter op. Stel je toch eens voor dat die gaan toeteren! Dan is het hek echt van de dam. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de verwarming. Volgens mij denken chauffeurs enkel aan zichzelf. Die zitten daar gewoon in hun blouse van de HTM en dan is het inderdaad niet al te warm. Wij (als in: de passagiers) zitten daar met een jas aan en komen net van buiten. Dan is zo’n muur van warmte wel het laatste waar je op zit te wachten. Als ik dat wil, neem ik wel een vliegtuig naar Turkije.

Volgens mij is het tijd voor rijlessen…

Hoe anders is dat bij de uitslovers die ik voorbij zie scheuren? Die fietsen met hun armen over elkaar gevouwen. Of achter hun rug! ECHT! Wat voor een idioot ben je dan? Dan VRAAG je er gewoon om, om vreselijk hard op je muil te gaan. Hetzelfde geldt voor mensen die – met twee handen los van het stuur – besluiten een sms te versturen. Kun je niet even stoppen? Je leest toch ook niet de krant, terwijl je aan het fietsen bent?

Ik stel voor dat Fred Teeven en Ivo Opstelten hier eens over gaan praten, want wat mij betreft dienen deze mensen een boete te krijgen. Als je per se zonder handen aan het stuur wil fietsen, koop je maar een éénwieler.

Het gebouw waar ik momenteel werkzaam ben, heeft een ontelbare hoeveelheid toiletten. Er zit werkelijk in elke gang wel ergens zo’n hok met twee toiletten en een urinoir. Het is mijn uitdaging om ze – voor het eind van mijn dienstverband – allemaal een keer bezocht te hebben.  Er is alleen één probleem: ze hebben telkens een andere indeling. Het helpt ook niet dat ze dan weer wél allemaal dezelfde bruine deuren en tegels hebben. Wie kiest er in hemelsnaam ook BRUIN voor het design van een toilet?

Maar goed, ik ontdekte vorige week een nieuw toilethok naast de koffiecorner in de gang naar de centrale hal. Dat klinkt ingewikkeld, maar het komt erop neer dat je daar alleen stopt als je weet dat er een toilet zit. Na ‘the business’ waste ik mijn handen en liep naar de deur. Ik plaatste de mijn hand op de hendel en drukte naar beneden. NIETS! De deur zat op slot! Mijn hart begon sneller te kloppen, want het zou best weleens zo kunnen zijn dat één of andere schoonmaakster in al haar wijsheid had besloten de deur op slot te doen.

Toen ik nog eens driftig aan de deur trok, hoorde ik opeens een man schreeuwen. Pas toen viel het kwartje. Ik was in plaats van naar de uitgang, naar het andere toilet gelopen. Ik mompelde ‘sorry, verkeerde deur’ en liep vol schaamte terug naar mijn werkplek. Misschien moet ik het toch maar bij één toilet houden…

Een goed voorbeeld van zo’n meh-artiest is Maria Mena.

Zoals je kunt zien, is er een hoop ‘to love’ aan Maria:

• Ogen zo groot als schoteltjes
• Haar dat verdwaalt op haar voorhoofd
• Een subtiel kleurtje

Kort samengevat is ze een soort van Scandinavische Pocahontas. Mooier nog dan haar looks, is haar spreekstem. Ik weet niet helemaal hoe de vork in de steel zit – en ben ook niet geïnteresseerd genoeg om het op te zoeken – maar Maria heeft Amerikaanse roots. Naast Scandinavisch brabbelen kan ze dus ook prachtig Engels-met-een-Amerikaans-accent spreken. Dat kun je bijvoorbeeld in dit interview horen. Er is iets in haar spreekstem dat met mateloos fascineert. Misschien is het wel een soort van verdwaald accent, dat ze ergens tussen Noorwegen en Amerika heeft opgepikt. Het klinkt in elk geval prachtig.

Hoe anders is dat met haar muziek? Die is echt tenenkrommend meisjesachtig. Ze gaan stuk voor stuk over van die dingen die alleen vrouwen begrijpen. De enige uitzondering op de regel is haar internationale doorbraak You’re The Only One. Dat liedje klinkt nu ietwat gedateerd, maar had in 2004 een redelijk ‘wow-gehalte’. Alles wat daarop volgde was van dat semi-gevoelige gehijg dat nooit helemaal de snaar weet te raken. Je weet wel, van die muziek die perfect past onder een promo voor een vrouwenserie op NET5. Zo eentje met dokters met perfect haar. Absolute dieptepunt was Just Hold Me, waarin Maria in het refrein jodelt alsof ze in de Alpen is geboren.

Als volleerd Liedjesdokter stel ik vast dat Maria lijdt aan een chronisch gebrek aan vitamine Vrolijkheid. Opvallend genoeg komt dit gebrek alleen maar naar voren in haar liedjes, want in interviews is ze de Vrolijkheid zelve. Wellicht helpt het om zo nu en dan iets meer tempo in een liedje te gooien. Dan mag het qua tekst nog altijd miserabel zijn, maar heeft de luisteraar ook een beetje variatie. Die aanpak heeft Adele – die last heeft van dezelfde kwaal – bepaald geen windeieren gelegd.

Ik heb al eens eerder geschreven over hoe leuk ik Veronica Maggio vind, dus laat ik dat nu maar achterwege.

Als ik als een docent dit ‘proefwerk’ zou beoordelen, zou ik het een ruime 7 geven. Dat is echt niet alleen omdat Skepta zijn naam na een minuut foutloos spelt. Nee, meneer S-K-E-P-T-A doet een hoop goed. De beats bouwen perfect op en af naar de raps. Die ‘spit’ (kijk mij eens urban zijn) Skepta toch wel heel netjes. Wat dubbele betekenis hier, wat symboliek daar en Skepta is klaar.

Toch niet helemaal, want het refrein is tenenkrommend. De man die het refrein zingt, klinkt alsof ‘ie de T-Pain app op zijn iPhone heeft ontdekt. Een beetje autotune mag best wel, maar wat deze anonieme meneer doet is echt ongehoord. Serieus, met zoveel autotune klinkt mijn misthoornstem ook nog wel redelijk. Of nee, klinkt mijn misthoornstem net als die van hem!

De oplossing voor Skepta is dus simpel: gewoon die vriend achterlaten in het gesticht en een behoorlijke zanger inhuren. Zonder autotune.

Heeft iemand het nummer van Skepta?

Op zoek naar oorzaken voor mijn inspiratieloosheid, kwam ik al snel uit bij dat laatste feit. Ik moest schrijven voor school dus dan kon ik natuurlijk niet tussendoor even een stukje van 200 tot 300 woorden voor mezelf schrijven. Logisch, toch? Eigenlijk niet. Het is volgens mij meer de verplichting die ik mezelf opleg. Zo van ‘ik MOET vandaag een stukje schrijven en het MOET leuk zijn’. Dat werkt eigenlijk alleen maar averechts, als je helemaal niet in een ‘leuke’ stemming bent. Of nou ja: ‘leuk’ is niet het juiste woord. Dat klinkt alsof ik de afgelopen maanden in een donkere grot geleefd heb met Radiohead op repeat, maar dat valt gelukkig ook wel mee.

Toch blijft het het knagen. Een blog bijhouden is namelijk best wel fijn. Zeynep (die van zeynep.weblog.nl) omschrijft het in dit stukje bijzonder treffend. Een verhaaltje hier, een liedje daar en als er dan ook nog iemand in geïnteresseerd is, is dat mooi meegenomen. Bovendien ergert het me dat ik sinds mijn scriptie eigenlijk geen woord meer op papier heb gezet. Ik wil schrijven, maar dan zonder de verplichting van het ‘moeten’. Ik zal daarom vanaf nu gewoon stukjes schrijven die keihard ‘niet leuk’ zijn. Stukjes die vol spelfouten staan en kant noch wal raken. Lezers hebben is een pluspunt, geen doel op zich.

Mijn blog, mijn regels.

Geen gelul, maar muziek:

Het meest ongelooflijke is nog dat er gewoon mensen op de achtergrond praten. PRATEN! Hoe kun je DAAR nu doorheen PRATEN!

Vooralsnog heeft Daughter (want dat is de waardeloze artiestennaam van deze mevrouw die eigenlijk Elena Tonra heet) meer één magere EP met vier liedjes uit. Op het ding – dat ‘The Wild Youth EP’ heet – staat één liedje dat je echt gehoord moet hebben: Youth.

Tot het volgende meisje-met-gitaar!

AMAZING! Is er IETS geweldiger dan dit?

Meet Rachel Sermanni:

Deze Schotse mevrouw zingt breekbare liedjes met een al even breekbare stem. Nou, dan heb je mij al hoor. Want:

1. Meisje
2. Gitaar
3. Ogen als Bambi
4. Lok haar op voorhoofd/voor ogen

Dat ze ook nog een stem heeft om bij weg te dromen, is dan eigenlijk alleen maar bonus. Sermanni is overigens een Italiaanse naam. Opvallend detail: de grootouders van Rachel Sermanni komen uit hetzelfde piepkleine Toscaanse dorp als die van Paolo Nutini. Mocht Rachel ooit een hint scoren, dan hoor je dat feitje waarschijnlijk in elke afkondiging terug. Je bent alvast gewaarschuwd!

Breathe Easy taken from Rachel’s debut EP Black Currents out on 30th Jan 2012 by Rachel Sermanni

Dit liedje is voorbestemd om in Grey’s Anatomy onder één of andere gevoelige scène geplakt te worden, maar dat kan me nu niets schelen. Rachel en haar piepkleine liedjes zijn voorlopig even van mij.

Wellicht komt het doordat ik in de afgelopen 28 jaar nauwelijks aan kerstviering gedaan heb, maar ik kan er niet warm of koud van worden. Kerst/kerst betekent voor mij dat de All You Need Is Love-special op tv is. Of dat je in de supermarkt struikelt over mensen die boodschappen halen, die ze een paar dagen eerder ook al hadden kunnen inslaan.

Hoe is eten trouwens gerelateerd aan het feest? Hoor je niet naar de kerk te gaan en dat was het dan wel? In plaats daarvan verorberen we hele stallen dieren, in een tijdsbestek van twee dagen. Nog zoiets! Twee dagen?! Wat heeft dat met Jezus te maken? Volgens mij is die tweede dag alleen maar ingeroosterd omdat gourmetten zo lang duurt.

Het mooiste van alles, vind ik de kerstkaarten. Dat moet blijkbaar. Half Nederland stelt een lijstje op van mensen die ze niet of nauwelijks spreken, om vervolgens een stapel generieke kerstkaarten bij de Hema te kopen. Eenmaal thuis moet er dan in een stuk of vijftig van die kaarten hetzelfde geschreven worden. Zo’n voorgedrukte boodschap is namelijk te onpersoonlijk voor mensen die je één keer per jaar een kaartje stuurt.

Toch wil ik precies hetzelfde doen, maar dan middels deze post. Fijne Kerst/kerst en een gelukkig nieuwjaar!

Of ben ik al te laat voor kerstwensen?

Onderschat ook de amusementswaarde niet, want virtueel door je oude buurt banjeren heeft zo z’n charmes. Sinds een week of drie kan dat ook in België. Ik ben al bijna een uur nostalgisch door de Antwerpse achterbuurten – waar ik ooit woonde – aan het klikken.

Een kleine rondleiding:

Mijn studio in Antwerpen, op de tweede verdieping van dat gele gebouw.

De wasserette, waar de Filipijnse eigenaresse in ruil voor een praatje mijn was deed.

Kebab met Koen om een uur of 6:00

Mooiste plekje van ‘t stad

Het doet me een beetje denken aan die keer dat ik in de tram voor ‘k*nkermarokkaan’ werd uitgemaakt, schijnbaar zonder aanleiding.

Waarom al die haat? Op zulke momenten wil ik het liefst onder de dekens kruipen en de hele dag luisteren naar dit liedje uit 1965.

Ook toen al…

Aan de ene kant was het wel succesvol, want ik schreef geen posts meer met enkel een video en als enige tekst ‘LOVE, love, LOVE THIS!’.

Aan de andere kant voorkwam het wel dat ik een hoop fantastische muziek niet met jullie gedeeld heb. Daardoor werd het hier (als in: op mijn blog) weer angstig stil.

Maar goed, dat van die feitjes doen we niet meer. Dus…

Ik vind dit goed, al was het alleen maar vanwege het sterke refrein. Natuurlijk, ze zijn is ietwat hysterisch, net te knap en je kunt je afvragen waarom je liefdesverdriet toch altijd moet wegzingen op de meest afgelegen locaties.

Zo af en toe schaam ik me wel een beetje voor mijn muziekvoorkeur. Nou ja, schamen is een groot woord: ik zou willen dat ‘ie wat mannelijker en volwassener was.

Dus geen curieuze girlbands die eigenlijk voor meisjes van een jaar of veertien zijn, maar van die boze alto-rockers met moeilijk haar. Je weet wel, van dat donkere haar dat eigenlijk net iets te lang is. Gewoon, omdat het zo hoort.

Of beter nog: van die metal! Met van die zangers die onverstaanbaar in de microfoon schreeuwen tijdens een concert en na afloop een hotelkamer kort en klein slaan.

Nee, geef me dan toch liever maar The Saturdays: