Category: tv

Seriously?

Laat ik je alvast waarschuwen: onderstaand stukje bevat een serieuze spoiler als je seizoen acht van Grey’s Anatomy volgt. Ja, je leest het goed. Ik ben in het geheim stiekem best wel fan van deze doktersroman met plaatjes. Nu niet meer zo geheim trouwens, maar ik MOET echt iets schrijven over een ‘twist’ in de verhaallijn.

De personen die verantwoordelijk zijn voor de conversaties in de serie, zijn geniaal. De gesprekken zijn vlot en hebben een soort van eigen metataal. Daar verdienen de schrijvers een hoop krediet mee. Wat mij betreft is het zelfs de reden dat ik onvergeeflijke dingen door de vingers zie. Zo ergert het me elke keer weer dat de hoofdpersonen – en dan vooral de dames – perfect haar hebben. Ze huppelen door de gangen van het ziekenhuis met coupes die niet misstaan zouden in een reclame voor L’oréal of Andrélon. Wie ooit in een ziekenhuis geweest is, weet dat al het medische personeel – met haar dat lang genoeg is voor een staart – dat ook in een staart heeft.

Dan was er nog de werkelijk tenenkrommende aflevering ‘Song Beneath The Song’. Daarin belandde twee hoofdpersonages in het ziekenhuis na een auto-ongeluk. Volgens mij was één van de twee zelfs zwanger. Genoeg voer voor ziekenhuisdrama, zou je denken. Nou, als je er een musical van maakt niet. Echt niet, zelfs. Wie bedenkt dat dokters halverwege een operatie opeens beginnen te zingen? Het helpt ook niet dat deze aflevering grotendeels draaide om het lot van één van de minst sympathieke personages. Het klinkt wat bot, maar als ze tv-dood was geweest had ik er geen traan om gelaten.

Dat dezelfde mevrouw dit seizoen alweer rondloopt alsof het nooit is gebeurd, kan de schrijvers ook nog wel vergeven. Wat ik echter niet door de vingers kan zien, is de verschrikkelijk plot twist in aflevering 23. Nadat er heel zoetsappig een eind werd gebreid aan zo een beetje alle lopende verhaallijnen, bedachten de scriptschrijvers zich plots dat ze NOG een aflevering moesten maken. Dus op het eind van aflevering 23 valt het vliegtuig – met zo’n beetje alle hoofdpersonen – uit de lucht. Hoe ondoordacht en vooral: hoe niet-creatief! Hadden we niet een seizoen of twee geleden die schutter in het ziekenhuis gehad? Je weet wel, die schutter die alle saaie personages tv-doodschoot. Het zal er ongetwijfeld op uitdraaien dat één van de hoofdpersonages sterft en alles bij het oude blijft. Natuurlijk is de ‘aftermath’ van het ongeluk dan weer voer voor de eerste twaalf afleveringen van seizoen negen.

De enige reden dat ik er vanavond toch voor ga zitten, is dat ik hoop dat het personage van de rete-irritante Kim Raver het niet overleeft. Dat ze niet in het vliegtuig zat, maakt me niets uit!

Oh, Oh: laat maar…

Sommige dingen kun je volgens mij beter laten rusten, zoals deeg voor een appeltaart of slapend honden. Maar dat geldt zeker ook voor realityprogramma’s waarvan de eerste editie succesvol was. Elke poging daarna om het succes te recreëren is zinloos, want alle glans en spontaniteit is er vanaf. Dat was zo bij Big Brother en Idols en is – denk ik – ook het geval bij Oh, Oh Cherso/Tirol.

Op Chersonissos viel met de ‘gemaaktheid’ van het programma nog wel te leven. Natuurlijk had de productie verschrikkelijke bijnamen bedacht en regisseerden ze constant wat er gebeurde, maar de onbevangenheid van de deelnemers verbloemde dat.

Hoe anders is dat in Tirol. Na alle commotie rondom Oh, Oh Cherso is het ongetwijfeld moeilijk om nog spontaan te zijn, dus dat kun je de cast niet verwijten. Toch is het irritant om te zien dat Vincent (of Sniper) zo mogelijk met een nog Haagser accent dan voorheen spreekt. Dat is eigenlijk best bijzonder is voor iemand die uit Rijswijk komt.

Ook de bijnamen zijn weer helemaal terug van weggeweest. In elk interview komt er wel een ‘Matsoe Matsoe’ of ‘Little Princess’ voorbij. Verder geloof ik geen barst van die scène waarin Tatjana een sigaret aansteekt met een bus haarlak of zoiets dergelijks.

Niet dat het uitmaakt, hoor. Het programma is nog net zo’n groot kijkcijferkanon als voorheen.

 

Call me on my mobile!

Wat hebben jullie voor ringtone? Ik gebruik al bijna vier jaar vrijwel dezelfde muziek:

Daar word je toch vrolijk van? Zo af en toe laat ik een gesprek zelfs naar voicemail gaan, alleen maar om de muziek helemaal te horen.

Het is trouwens het intro van Skins. Ik houd zo mogelijk meer van de muziek dan van de serie zelf! Het bijzondere is ook dat het thema elk jaar lichtjes geremixt wordt.

Wel jammer dat ik elke keer als Skins daadwerkelijk op tv is, ik verschrikt naar mijn telefoon kijk.

Zap

Er is werkelijk NIETS op tv. In ieder geval niet iets waar ik langer dan vijf minuten naar kan kijken. Is er niet een middeltje om te vergeten wat je in het verleden gezien heb? Zonder dat het al te drastisch is, hoor. Voor de rest ben ik namelijk wel heel erg aan mijn geheugen gehecht.

Nee, als er zo’n middeltje was zou zijn, kijk ik Lost helemaal opnieuw. Zelfs dat seizoen waarin Kate en Sawyer een seizoen lang opgesloten zitten in een kooi. Voordeel van tv-vergeet is ook dat je dan niet meer weet hoe beroerd het allemaal eindigt…

Mag Evangeline Lilly alsjeblieft weer terug op tv? Het liefst zo ongewassen mogelijk!

Inside The Actors Studio

Hebben jullie Inside The Actors Studio weleens gezien? Dat is zo mogelijk het meest Amerikaanse programma ooit. Kort door de bocht is het een programma waarin ‘grote namen’ uit Hollywoord worden geïnterviewd.

Met ‘geïnterviewd’ bedoel ik eigenlijk gewoon ‘de k*nt gekust’. Een of andere oude meneer – die nog het meest doet denken aan een Amerikaanse Mart Smeets – stelt de meest basale vragen ooit. Denk aan het niveau ‘Break Out’ maar dan met een moeilijke blik.

Vervolgens krijgt de gast alle ruimte om die vragen te beantwoorden met de ene ‘namedrop’ na de andere. “Ja, die film nam ik op met Dustin Hoffman. We bellen nog regelmatig. Net als Gene Hackman, trouwens. Met hem nam ik de The Firm op.”

Dat gaat er bij het publiek in als zoete koek. Elke keer als de gast een naam roept, staat het publiek te joelen alsof ze net een auto hebben gekregen van Oprah.

Zo, morgen meer goed onderbouwde tv-recensies. Nog verzoekjes?

Zing, zing, zing

Ben ik de enige die niets – maar dan ook echt NIETS – begrijpt van The Voice of Holland en Popstars? Het komt ongetwijfeld omdat ik van beide programma’s nog nooit een hele aflevering gezien heb, maar toch.

Hoelang duurt ‘The Voice’ bijvoorbeeld? Volgens mij is het al sinds vorige zomer op tv. Bovendien had ik uit alle verslaggeving rondom Ben Saunders (die met al die tatoeages) opgemaakt dat hij had gewonnen. Misschien moet ik De Telegraaf eens wat vaker lezen.

Dan is er nog Popstars. Daar doet Sharon Kips aan mee! Zij won ergens in 2006 de eerste editie van The X-Factor. Dat geeft je blijkbaar de mogelijkheid om vier jaar later aan een zangwedstrijd mee te doen…

Maar wie is het? #3

Een van de meeste bizarre dingen aan Wie is de Mol? is dat het programma zijn eigen taaltje heeft. Zodra je een kandidaat bent in het programma, is het volkomen acceptabel om het woord ‘mol’ te pas en te onpas te gebruiken. Zo kun je er een werkwoord van maken:

Goh, wat ben ik weer aan het mollen vandaag

Of je plakt overal ‘mollen’ voor: mollenstreek, mollenhoofd, mollenboekje. Een beetje zoals de Smurfen doen met ‘smurfen’.

Het was de afgelopen week overigens interessant om de statistieken van mijn vorige twee stukjes over Wie is de Mol? te volgen. De zoekopdrachten waarmee mensen op die stukjes uitkwamen, waren namelijk behoorlijk cryptisch. Enkele voorbeelden:

  • el salvador blauw groen blauw
  • groen el salvador
  • de mol in de bus groen
  • cabra kooijman
  • jan kooijman grijs
  • soundos kleur groen
  • mol el salvador drie groen

Wat betekent dat?! Er was dus duidelijk iets met die kleuren, maar het is totaal aan mij voorbij gegaan. Verder vond ik het opvallend hoe vaak er op de links naar de profielen van de kandidaten (uit de eerste post) is geklikt. Elke profiel is minimaal drie keer aangeklikt, maar twee namen staken er ver bovenuit. De links naar de profielen van Hanna en Soundos werden respectievelijke negen en veertien keer aangeklikt. Nu kan dat ook liggen aan mijn omschrijvingen, maar vreemd is het wel.

De uitzending van donderdag vond ik een beetje frustrerend. Tussen alle prachtige plaatjes van El Salvador door, had ik namelijk geen idee wat er gebeurde. Terwijl ik er zeker van ben dat we in de onthullingsuitzending een lachende Mol zien vertellen wat hij of zij allemaal wel niet misdaan heeft in deze uitzending. Ongetwijfeld!

Het hielp ook niet dat er tijdens het voorlezen van die verhaaltjes in het theater allemaal foto’s voorbij kwamen. Wedden dat daar een aanwijzing tussen zat? Dat er op het theater Santa Ana stond en Anna als eerste mocht voorlezen, is volgens mij bijster toeval. Zo kun je achter alles wel iets zoeken.

Over achter alles iets zoeken geproken: we weten waar dat irritante “trust nobody” in de leader vandaan komt. Horace zei het! Ook dat fel gele shirt van Art met de tekst ‘Don’t believe everything you think’ viel op. Ik vind het allebei een beetje gebroken Engels, maar het is al lang geleden dat ik in in de schoolbanken zat. Misschien kan mijn docent Engels van vroeger – die zo nu dan meeleest – haar licht er over laten schijnen.

Ook bij die opdracht met sluipschutters en “lijntjes, bommen, boobytraps en shit” zoals Cabra Kooijman het zo mooi omschreef, vond ik de verdenkingen vergezocht. Dat Anna niet te bereiken was, is volgens mij veel te overduidelijk. Als het met opzet zou zijn geweest, dan. Even daarvoor had ze de mogelijkheid om geld mee te nemen en die sloeg ze zelf af. Vanwaar dat vreemde stukje in slow motion met die dramatische muziek bij Anna, trouwens? Het was net alsof haar laatste uur geslagen had.

Het levende schilderij vond ik fascinerend. In tegenstelling tot wat in de uitzending gezegd werd, saboteer je niet door als laatste in de rij te gaan staan als je de vragen beantwoordt. Nee, je zorgt dat mensen gedesoriënteerd raken tijdens het ‘registreren’. Veel praten en wijzen terwijl het schilderij beweegt, zodat je mensen uit hun concentratie brengt.

Wat betreft de verdenkingen viel vooral de zekerheid van Cabra Kooijman op. Die gaat in aflevering twee al volledig voor één persoon en is er nog steeds. Alle andere deelnemers spreiden hun kansen. Sommigen zelfs over vier verschillende kandidaten. In de verdenkingen die in de uitzending te zien waren, was het opvallend dat Jan, Miryanna en Horace door niemand bij naam genoemd werden. Soundos in aflevering twee ook niet, maar Patrick noemde haar in aflevering één weer wel.

Pepijn is de meest genoemde ‘verdachte’. Maar liefst zes mensen (Soundos, Anna, Karin, Miryanna, Hanna en Patrick) noemde hem als potentiële Mol. Dat is eigenlijk bijna reden om hem NIET meer te verdenken, maar ook in deze aflevering vond ik hem kandidaat nummer één. Bij de opdracht van het levende schilderij was hij het drukst aan het gebaren en praten tijdens het observeren. Bovendien verpestte hij zijn goede antwoord door er ‘mosselen’ aan toe te voegen.

Maar wie is het? #2

In de bus! De MOL zat in de bus en alleen Miryanna (hey, geitje!) had enigszins door dat er IETS verborgen was. Wat een twist. Al vraag ik me wel af wat er gebeurd was als iemand een medekandidaat in de bus gespot had.

Al met al was het een vrij goede aflevering. Normaal duurt het wel een paar afleveringen tot je een band hebt opgebouwd met de deelnemers, maar op Jan Kooijman na vind ik ze eigenlijk allemaal wel sympathiek. Zou Jan trouwens vroeger nooit op vakantie naar Spanje geweest zijn?

What’s his name?

Cabra…

Cabra?

Cabra…

Geweldig! Al maakte hij het niet zo bont als Karin. Die presteerde het om in El Salvador tegen een El Salvadoriaanse buschauffeur een mix van Duits en Frans te spreken. “Kilomètre combien? Wieviel avec?” Hoe kom je d’r op?!

De opdracht met het vuurwerk vond ik een beetje vreemd. Uiteraard liep het volledig mis, maar hoe had het wel kunnen lukken? Als je bij voorbaat had geweten dat je namen moest doorgeven, had je de namen kunnen toewijzen aan kleur. Dat was echter niet het geval. Volgens mij was het gewoon stiekem een excuus van de programmamakers om vuurwerk af te steken. “Blauw, blauw, blauw, groen!”

Hoe typisch was die wandeling trouwens? Niet omdat iedereen voor zichzelf koos in plaats van de pot, want dat is menselijk en ook wel logisch. Nee, vooral omdat je meteen al groepjes gevormd zag worden. Of in ieder geval zag wie er niet goed in de groep lag (Soundos?).

Die uitslag van de testen vond ik een beetje een anti-climax. Stuur gewoon iemand weg in aflevering één of doe überhaupt geen test in de eerste aflevering. Dit is al de zoveelste keer dat iedereen mag blijven. Het is overigens niet gezegd dat Soundos een rood scherm zou krijgen. Ze kreeg helemaal geen scherm te zien. Vervolgens zei Pieter Jan aan het eind nog dat ‘iemand’ Pepijn heel dankbaar moest zijn. Niet specifiek Soundos. Wat me doet vermoeden dat iedereen een groen scherm kreeg voorgeschoteld.

Over wie de Mol is kan ik nog niet zo heel veel zeggen. De opdracht met het vuurwerk was zo’n fiasco dat je er niets wijzer van wordt. Pepijn loog opzichtig tijdens de wandelopdracht, maar daar dat was het wel. Blijft de bus over. In eerste instantie vroeg ik me af of iedereen wel in- en uitgestapt was. Nader onderzoek leert echter dat we op Pepijn na eigenlijk niemand echt fysiek in en uit hebben zien stappen. Typisch!

Die vraag waarbij de kandidaten specifiek aan een meisje op een bepaalde stoel in een bepaalde rij moesten vragen waar ze vandaan kwam, was wel apart. Uiteraard is het antwoord El Salvador, wat dus moet betekenen dat het andere gedeelte van de vraag een aanwijzing is. Haar locatie was waarschijnlijk gerelateerd aan die van de Mol. Denk ik dan, hoor.

Verder viel op dat Horace zei dat ‘ie dacht in de bus iemand met een pruik gezien te hebben. Waarom zou je in een bus vol mensen een pruik dragen? Omdat je haarkleur afwijkt van die van de rest van de bus! De mensen die daarvoor het meest in aanmerking komen zijn Art, Pepijn en Patrick. Op basis van de daden in de overige opdrachten wijs ik voor aflevering één Pepijn aan als Mol.

Wat denken jullie?

Maar wie is het?

Wat kan het toch snel gaan. Het lijkt amper gisteren dat ik me afvroeg hoe die sullige Frits Sissing in hemelsnaam in de finale van Wie is de Mol? was beland. Toch is dat alweer een tv-jaar geleden en staat een nieuw seizoen Wie is de Mol voor de deur.

Een nieuw groep bekende Nederlanders, waar je nog nooit van gehoord hebt. Een nieuw land (El Salvador) en vooral ook een nieuwe mol! Ik heb vraag me af of dat nou met of zonder hoofdletter is. De AVRO schrijft het namelijk met een hoofdletter, maar als je logisch nadenkt is daar eigenlijk geen aanleiding voor.

Maar goed, Wie is de Mol? dus. Dat is vanaf vanavond 20:30 iedere donderdag op Nederland 1 te zien. Voor de verandering eens een programma waarin je niet hoeft te zingen of koken. Zelfs de presentator (Pieter Jan Hagens) is aangenaam en niet al te veel aanwezig. Hoe anders was dat toen Karel van de Graaf het programma presenteerde. Met een hoed! Dat leidde zo af dat ik gewoon NIET keek.

De tien bekende Nederlanders:

  • Horace Cohen (volgens mij van De Lama’s, maar dat heb ik nog nooit gezien)
  • Jan Kooijman (hopelijk de Loretta Schrijver of Vera Mann van dit jaar)
  • Pepijn Gunneweg (doet kindertelevisie en lijkt op die man van de MediaMarkt)
  • Soundos El Ahmadi (van een heel ranzig plaatje als je via Google Images zoekt op haar naam)

Dat zijn ze dan. Ik wil me nog niet wagen aan een voorspelling over wie de mol is. Dat kun je al doen op de officiële website, maar dat lijkt me vrij zinloos als de eerste aflevering nog uitgezonden moet worden. Bovendien is degene die de mol is, nooit zo heel erg aanwezig in de eerste drie of vier afleveringen.

Kijken vanavond, dus! Dan kunnen we hier gezellig wekenlang speculeren over wie nou toch in hemelsnaam die mol is.