Ken je dat gevoel dat er iets niet klopt? Dat je je vinger er niet op kunt leggen, maar gewoon weet dat het niet helemaal in de haak is? Ik heb dat vooral met liedjes. Dat is vreemd, want ik ben zo amuzikaal als het maar zijn kan: geen gevoel voor ritme en een zangstem als een misthoorn. Toch denk ik dat ik met een paar veranderingen van een nét-niet-liedje een net-wél-liedje kan maken. Neem nu bijvoorbeeld dit liedje van Skepta:
Als ik als een docent dit ‘proefwerk’ zou beoordelen, zou ik het een ruime 7 geven. Dat is echt niet alleen omdat Skepta zijn naam na een minuut foutloos spelt. Nee, meneer S-K-E-P-T-A doet een hoop goed. De beats bouwen perfect op en af naar de raps. Die ‘spit’ (kijk mij eens urban zijn) Skepta toch wel heel netjes. Wat dubbele betekenis hier, wat symboliek daar en Skepta is klaar.
Toch niet helemaal, want het refrein is tenenkrommend. De man die het refrein zingt, klinkt alsof ‘ie de T-Pain app op zijn iPhone heeft ontdekt. Een beetje autotune mag best wel, maar wat deze anonieme meneer doet is echt ongehoord. Serieus, met zoveel autotune klinkt mijn misthoornstem ook nog wel redelijk. Of nee, klinkt mijn misthoornstem net als die van hem!
De oplossing voor Skepta is dus simpel: gewoon die vriend achterlaten in het gesticht en een behoorlijke zanger inhuren. Zonder autotune.
Heeft iemand het nummer van Skepta?
Pingback: Net-niet-artiest | Yalçin Yükler