Het zal je niet ontgaan zijn: ik ben meer dan een half jaar inspiratieloos. Ik heb gewoon geen idee waar ik jullie (lees Vera) mee kan vermaken. Op een gegeven moment heb je het wel gehad met die kattenfilmpjes, meisjes met gitaren en rubrieken die nooit helemaal van de grond komen. De laatste keer dat ik een hele week wist te vullen, was ergens in juli van 2011. Dat is echt een eeuwigheid geleden! Tussen toen en nu kreeg België (eindelijk) een regering, overleden Whitney Houston en Amy Winehouse, verdween de strippenkaart, stapte Silvio Berlusconi op en studeerde ik af.

Op zoek naar oorzaken voor mijn inspiratieloosheid, kwam ik al snel uit bij dat laatste feit. Ik moest schrijven voor school dus dan kon ik natuurlijk niet tussendoor even een stukje van 200 tot 300 woorden voor mezelf schrijven. Logisch, toch? Eigenlijk niet. Het is volgens mij meer de verplichting die ik mezelf opleg. Zo van ‘ik MOET vandaag een stukje schrijven en het MOET leuk zijn’. Dat werkt eigenlijk alleen maar averechts, als je helemaal niet in een ‘leuke’ stemming bent. Of nou ja: ‘leuk’ is niet het juiste woord. Dat klinkt alsof ik de afgelopen maanden in een donkere grot geleefd heb met Radiohead op repeat, maar dat valt gelukkig ook wel mee.

Toch blijft het het knagen. Een blog bijhouden is namelijk best wel fijn. Zeynep (die van zeynep.weblog.nl) omschrijft het in dit stukje bijzonder treffend. Een verhaaltje hier, een liedje daar en als er dan ook nog iemand in geïnteresseerd is, is dat mooi meegenomen. Bovendien ergert het me dat ik sinds mijn scriptie eigenlijk geen woord meer op papier heb gezet. Ik wil schrijven, maar dan zonder de verplichting van het ‘moeten’. Ik zal daarom vanaf nu gewoon stukjes schrijven die keihard ‘niet leuk’ zijn. Stukjes die vol spelfouten staan en kant noch wal raken. Lezers hebben is een pluspunt, geen doel op zich.

Mijn blog, mijn regels.