Dat concept met die feitjes over muziek werkt niet. Ik had mezelf eerder opgelegd dat ik enkel nog mocht schrijven over een liedje, als ik het kon linken aan mijn vorige post over een liedje. Dat moest dan gebeuren via een aaneenschakeling van feitjes.

Aan de ene kant was het wel succesvol, want ik schreef geen posts meer met enkel een video en als enige tekst ‘LOVE, love, LOVE THIS!’.

Aan de andere kant voorkwam het wel dat ik een hoop fantastische muziek niet met jullie gedeeld heb. Daardoor werd het hier (als in: op mijn blog) weer angstig stil.

Maar goed, dat van die feitjes doen we niet meer. Dus…

Ik vind dit goed, al was het alleen maar vanwege het sterke refrein. Natuurlijk, ze zijn is ietwat hysterisch, net te knap en je kunt je afvragen waarom je liefdesverdriet toch altijd moet wegzingen op de meest afgelegen locaties.

Zo af en toe schaam ik me wel een beetje voor mijn muziekvoorkeur. Nou ja, schamen is een groot woord: ik zou willen dat ‘ie wat mannelijker en volwassener was.

Dus geen curieuze girlbands die eigenlijk voor meisjes van een jaar of veertien zijn, maar van die boze alto-rockers met moeilijk haar. Je weet wel, van dat donkere haar dat eigenlijk net iets te lang is. Gewoon, omdat het zo hoort.

Of beter nog: van die metal! Met van die zangers die onverstaanbaar in de microfoon schreeuwen tijdens een concert en na afloop een hotelkamer kort en klein slaan.

Nee, geef me dan toch liever maar The Saturdays: